(١٦٩) ٢- در پاسخ به پرسش اسحاق بن يعقوب در باره هنگام ظهور، به نائب خاصّش «عمرى» نوشت: و امّا ظهور فرج با خداست و آنان كه وقعت معيّن مى‌كنند دروغ مى‌گويند، پس در رويدادهاى پيش رو به راويان حديث ما مراجعه كنيد كه آنان حجّت من بر شمايند و من حجّت خدا (بر ايشان). و امّا آنان كه به اموال ما چسبيده‌اند، پس هر كس چيزى از آن را حلال بشمارد و بخورد گويى آتش خورده است و امّا خمس، براى شيعيان ما مباح گشته و بر ايشان تا هنگام ظهور امر ما حلال است تا ولادتشان پاك باشد. و امّا علّت غيبت، خداوند متعال مى‌فرمايد: اى ايمان آورندگان، از چيزهايى مپرسيد كه اگر آشكار گردد بدتان بيايد.

هيچ يك از پدران من نبود جز آن كه بيعت طاغوت روزگارش در گردنش بود ولى من در حالى خروج مى‌كنم كه بيعت هيچ يك از طاغوت‌ها در گردنم نيست. و امّا چگونه در زمان غيبتم از من سود برده مى‌شود، مانند سود بردن از خورشيد است هنگام كه ابرها آن را از ديده‌ها غايب سازند و بى‌گمان، من امان اهل زمين هستم، همان گونه كه ستارگان، امان اهل آسمان‌اند.

مؤلّف خطاب به كسى كه كتاب را برايش تأليف كرده است مى‌گويد:

اين مرواريدى از درياى حكمت است كه براى تو گرد آورده‌ام و به محضر والاى تو تقديم مى‌دارم به اين اميد كه نزد تو ارج و سپاس يابد.