(٨٨) ١- دانش مردم را در چهار چيز يافتم: نخست اين كه پروردگارت را بشناسى، دوم اين كه بدانى با تو چه كرده است، سوم اين كه بدانى از تو چه مى‌خواهد و چهارم اين كه چه چيز تو را از دينت بيرون مى‌برد.

(٨٩) ٢- آن كه چيزى نادانسته را با رنج و زحمت به گردن مى‌گيرد، كارش را تباه و اميدش را نااميد مى‌گرداند.

(٩٠) ٣- احسان و نيكى، زنجيرى است كه آن را جز پاسخى در خور و يا سپاسى شايسته، نگشايد.

[١] حضرت موسى بن جعفر ٨، در روز يك شنبه هفتم صفر، سال ١٢٨ هجرى در ابواء( محلى بين مكه و مدينه) به دنيا آمد و در ٢٥ رجب سال ١٨٣ در زندان بغداد، در سنن ٥٥ سالگى، به شهادت رسيد و در نزديكى همين شهر در كاظمين به خاك سپرده شد. پدر بزرگوارشان، امام جعفر صادق ٧ و مادرشان حميده نام داشت. كنيه ايشان ابو الحسن و ابو ابراهيم و لقب مشهور ايشان« كاظم» بود، اما راويان شيعه از ايشان با القاب« امين» و« صالح» نيز نام مى‌برند.

مورّخان، تعداد فرزندان ايشان را مختلف بيان كرده و برخى آن را تا شصت تن گفته‌اند كه در ميان پسران، امام رضا ٧ و در ميان دختران، فاطمه معصومه كه در قم مدفون است از بقيه مشهورترند.

مدت امامت ايشان ٣٥ سال بود كه بخشى از آن در زندان خلفاى ستمگر عباسى سپرى شد.

برخى از روايات ايشان در جوامع روايى و مسند ايشان آمده است.