الدرّة الباهرة من الأصداف الطاهرة ط- القدیمة مع الترجمة - الشهید الأول؛ مسعودی، عبد الهادی - الصفحة ١٨ - از سخنان امام على بن ابى طالب

از سخنان امام على بن ابى طالب ٧‌[١]

(١٨) ١- عفو كردن گناهكارى سزاست كه به گناهش اقرار دارد، نه آن كه اصرار دارد.

(١٩) ٢- مبادا برادرت در گسيختن پيوند با تو، از تو در پيوستن آن قويتر باشد و نكند كه بر بدى كردن (به تو)، از نيكى كردن (تو به او) نيرومندتر باشد.

(٢٠) ٣- چه زشت است فروتنى هنگام نياز و درشتى هنگام بى‌نيازى.

(٢١) ٤- گسستن از نابخرد، معادل پيوستن به خردمند است.

(٢٢) ٥- بلاى انسان از زبان است.

[١] حضرت على بن ابى طالب ٧، در سيزده رجب، سى سال پس از عام الفيل در خانه خدا- كعبه- به دنيا آمد و در ٢١ ماه مبارك رمضان، سال چهل هجرى در سن ٦٣ سالگى در كوفه به شهادت رسيد و در نجف به خاك سپرده شد. مادرشان فاطمه دختر اسد و پدر بزرگوارشان ابو طالب نام داشت. لقب آن حضرت امير المؤمنين و كنيه ايشان ابو الحسن مى‌باشد.

فرزندان آن حضرت از فاطمه دختر گرامى پيامبر عبارتند از: امام حسن ٧، امام حسين ٧، زينب( س)، ام كلثوم( س).

حضرت على، فرزندان متعدد ديگرى نيز داشته‌اند كه برخى مانند محمّد بن حنفيه و عباس از شجاعان روزگار بوده‌اند.

حضرت، كودكى خود را در دامان پيامبر گذراند و با تربيت رسول اكرم٦ اولين مردى بود كه به اسلام گرويد و بزرگترين فداكاريها را براى دين نمود. هنگام هجرت رسول خدا به مدينه، آنگاه كه مشركان، شبانه قصد جان پيامبر را كرده بودند، در بسترش خوابيد و در جنگها بيشتر از هر كس، جانبازى و دلاورى نشان داد. در واقعه غدير، پيامبر او را با فرمان الهى به عنوان وصىّ و خليفه خود معرفى نمود، اما او براى حفظ كيان اسلام از حقّ غصب‌شده خود گذشت و ٢٥ سال زمام خلافت را رها كرد تا آنگاه كه مسلمانان از همه سو به ايشان روى آوردند.

امام در حكومت پنج ساله خود براى گسترش عدل و قسط و حذف بدعتها و كژيهاى خلفاء گذشته، درگير سه جنگ بزرگ با زراندوزان بيعت شكن و چپاولگران بيت المال- طلحه و زبير و ناكثين-، جاهليت در لباس اسلام آمده- معاويه و قاسطين- و ياغيان كژانديش- خوارج- شد.

سخنان و خطبه‌هاى حضرت در مجموعه‌هائى سترگ گردآورى شده است كه مشهورترين آنها نهج البلاغه، غرر الحكم و نهج السعاده مى‌باشد.