(١٦) ١٦- هر گاه مؤمن بميرد و يك برگه كه در آن دانشى باشد بر جاى بگذارد، همان برگه روز قيامت، پرده‌اى ميان او و آتش باشد و خداوند متعال در برابر هر حرف نوشته در آن، شهرى هفت برابر بزرگتر از دنيا به او ببخشد و مؤمنى نيست كه ساعتى نزد دانشمند بنشيند مگر آن كه پروردگارش او را ندا دهد: نزد حبيبم نشستى، به عزّت و جلالم سوگند، تو را همنشين او در بهشت سازم و پروايى ندارم.

(١٧) ١٧- به تأخير انداختن توبه، مايه فريب خوردن است و به فردا و پس فردا افكندن، مايه سرگردانى و بهانه‌تراشى در برابر خداوند متعال، مايه هلاكت و پافشارى بر گناه، ايمن پنداشتن خويش است و جز زيان‌كاران (خود را) از مكر خدا ايمن نمى‌پندارند.