[١] امام حسن ٧، در شب نيمه رمضان سال دوم هجرى در مدينه به دنيا آمد و در ٢٨ صفر سال ٤٩ هجرى در مدينه با سمّ به شهادت رسيد و در قبرستان بقيع به خاك سپرده شد.

پدر بزرگوارشان، حضرت امير المؤمنين ٧ و مادرشان، حضرت فاطمه( س) است. لقب مشهور حضرت،« مجتبى» و كنيه ايشان،« ابو محمد» است. حضرت فرزندان متعددى داشتند كه برخى در كربلا به شهادت رسيدند.

آن بزرگوار به همراه برادرش، امام حسين ٧ در ماجراى مباهله پيامبر با مسيحيان نجران حضور داشت و در زمان خلافت پدرش، يار و ياور ايشان در همه صحنه‌هاى نبرد و زندگى بود. خلافت كوتاه حضرت مصادف با اقتدار حكومت امويان در شام و قوت گرفتن خوارج در عراق از يك سو و كاستى و سستى شيعيان از سوى ديگر بود. فرو پاشى سپاه سست رأى و ناهمگون عراق پس از حركت براى نبرد با معاويه، امام را به سردارى بى‌سپاه تبديل كرد و در پى آن امام براى حفظ اساس تشيع به صلح تحميلى تن در داد. حضرت بقيه دوران امامت نه ساله خود را در مدينه گذراند. برخى از خطبه‌ها و سخنان ايشان در كتاب« تحف العقول» آمده است.