(٦٧) ٢- آن كه دور انديشى، نگهبانش و راستى، زيورش باشد، شادمانى‌اش بزرگ و مروتش كامل شود و آن كه هوس، مالكش و ناتوانى، راحتى‌اش باشد، از سلامت دورش مى‌دارند و به هلاكتش مى‌سپارند.

(٦٨) ٣- نادان سخى از عابد بخيل برتر است.

(٦٩) ٤- فروتنى آن است كه به نشستن در پايين‌تر از شأنت رضايت دهى و به هر كه مى‌بينى سلام كنى و مجادله را واگذارى هر چند حق با تو باشد و اساس نيكى، فروتنى است.

[١] امام جعفر صادق ٧، در هفده ربيع الأوّل سال ٨٣ هجرى در مدينه به دنيا آمد و در ٢٥ شوّال سال ١٤٨ هجرى در همان جا رحلت كرد و در بقيع به خاك سپرده شد. پدر بزرگوارشان،« امام باقر ٧»، و مادرشان« امّ فروه» و كنيه حضرت« ابو عبد اللَّه» است.

حضرت فرزندان متعددى داشته‌اند ولى فرزند اول حضرت، اسماعيل در زمان حيات پدر و فرزند ديگرشان، عبد اللَّه به فاصله كوتاهى پس از پدر از دنيا رفتند. آغاز امامت ٣٤ ساله حضرت مصادف با ضعف امويان و نوپايى حكومت عباسيان بود و از اين رو امام توانست مجالس علنى و حلقه‌هاى درسى در بسيارى از رشته‌ها تشكيل دهد و با تربيت هزاران عالم، نهضت علمى پدرش را استمرار بخشد و آيين جدّش را پايدار سازد. سخنان و نوشته‌هاى حضرت، مدار اصلى فقه و معارف شيعه است و همه كتابهاى حديثى به نقل آن پرداخته‌اند.

[٢] علّامه مجلسى رحمه اللَّه در بيان اين روايت احتمال مى‌دهد كه« اعربوا» به معناى اظهار و بيان كردن روايات اهل بيت عليهم السّلام هم باشد.