الدرّة الباهرة من الأصداف الطاهرة ط- القدیمة مع الترجمة - الشهید الأول؛ مسعودی، عبد الهادی - الصفحة ٤٢ - از سخنان امام على النقى

از سخنان امام على النّقى ٧‌[١]

(١٣٠) ١- آن كه از خودش راضى شود، ناراضيان از او فراوان گردند.

(١٣١) ٢- توانگرى، كمى آرزو و رضايت به آن چه كفايتت مى‌كند، مى‌باشد.

(١٣٢) ٣- تهيدستى، آزمندى نفس و شدّت نااميدى است.

(١٣٣) ٤- مردم، در دنيا با اموالشان و در آخرت با كردارشان سنجيده مى‌شوند.

(١٣٤) ٥- سوار بر مركب چموش، كسى است كه اسير نفس خويش است و نابخرد كسى است كه اسير زبان خود باشد.

(١٣٥) ٦- حضرت به كسى كه در ستايش ايشان زياده‌روى كرده بود، فرمود:

به كار خود بپرداز كه ستايش فراوان، شكّ برانگيزد و هر گاه از

[١] امام على النقى ٧، در نيمه ذى حجه سال ٢١٢ در« صريا»( از حوالى مدينه) به دنيا آمد و در سوّم رجب سال ٢٥٤ در« سرّ من رأى»- سامراء- در سن ٤٢ سالگى رحلت كرد و در همان جا به خاك سپرده شد. پدر بزرگوار ايشان امام محمّد تقى ٧ و مادرشان سمانه نام داشت. لقب مشهور حضرت،« هادى» و كنيه ايشان« ابو الحسن» بود. امام فرزندان فراوانى نداشتند.

حكومت عباسى حضرت را در سال ٢٤٣ هجرى از مدينه به سامراء منتقل كرد و تا آخر عمر زير نظر داشت. از اين رو احاديث نقل شده از ايشان اندك و بسيارى از آن به صورت مكاتبه مى‌باشد. برخى از پاسخها و احتجاجات حكيمانه حضرت در كتاب احتجاج طبرسى آمده است.