الدرّة الباهرة من الأصداف الطاهرة ط- القدیمة مع الترجمة - الشهید الأول؛ مسعودی، عبد الهادی - الصفحة ٤٣ - از سخنان امام على النقى

برادرت اعتماد يافتى، به جاى مدح و ثنا (در ظاهر)، نيّتت را (در باطن) نيكو كن.

(١٣٦) ٧- مصيبت براى شكيبا يكى و براى ناشكيبا دو تاست.

(١٣٧) ٨- عاق كردن، از دست دادن فرزندى است كه نمرده است‌[١].

(١٣٨) ٩- حسادت، نابودكننده نيكى‌هاست.

(١٣٩) ١٠- خود بزرگ بينى، نفرت و دشمنى مى‌آورد.

(١٤٠) ١١- خود پسندى، باز دارنده از جستجوى دانش و انگيزه انكار حقّ است‌[٢].

(١٤١) ١٢- بخل، نكوهيده‌ترين اخلاق است.

(١٤٢) ١٣- آزمندى، خوى زشتى است.

(١٤٣) ١٤- ريشخند كردن، شوخى كم‌خردان و كار نادانان است.

[١] آن گونه كه از كتاب نزهة الناظر بر مى‌آيد امام اين كلام را خطاب به شخصى فرموده كه فرزندش را سرزنش كرده است.

[٢] در نسخه« أ» اين حديث چنين آمده است: ناتوانى، بازدارنده از جستجوى دانش و راه برنده به سوى نفرت است.