الدرّة الباهرة من الأصداف الطاهرة ط- القدیمة مع الترجمة - الشهید الأول؛ مسعودی، عبد الهادی - الصفحة ٣٦ - از سخنان امام رضا

از سخنان امام رضا ٧‌[١]

(٩٨) ١- هر كس خداوند را به آفريده‌اش تشبيه كند، مشرك و هر كس چيزى را به خداوند نسبت دهد كه از آن نهى كرده، كافر است.

(٩٩) ٢- آن كه كار را از راهش بجويد نمى‌لغزد و اگر هم بلغزد راه چاره دارد.

(١٠٠) ٣- آن كه پيمان بشكند، از پيشامد ناگوار ايمن نماند و آن كه سركشى پيشه كند از كيفر زودرس نرهد.

(١٠١) ٤- انس (بيش از حدّ) هيبت را مى‌برد.

(١٠٢) ٥- گدايى (يا بينوايى) كليد سختى است.

[١] حضرت على بن موسى الرضا ٨ در روز يازدهم ذى قعده سال ١٤٨ هجرى در مدينه به دنيا آمد و در آخر صفر سال ٢٠٣ هجرى در طوس، به سنّ ٥٥ سالگى وفات نمود و در مشهد مقدّس به خاك سپرده شد. پدر بزرگوارش، امام موسى بن جعفر ٨، مادرش، نجمه و فرزندش، محمّد نام داشت. لقب آن حضرت، رضا و كنيه ايشان، ابو الحسن مى‌باشد.

دوره امامت حضرت ٢٠ سال بود كه نيمى از آن در زمان خلافت هارون الرشيد و نيم ديگر در حكومت امين و مأمون واقع شد. مأمون از حضرت دعوت نمود به مرو بيايد و بر اين دعوت اصرار ورزيد تا آنكه در سال ٢٠٠ هجرى، حضرت رضا مدينه را به مقصد مرو ترك كرد و در سال ٢٠١ هجرى ولايتعهدى مشروط مأمون را به اجبار پذيرفت. حضرت در اين دوره دانشمندان ملل و اديان ديگر را با مناظرات علمى، به اسلام و تشيع متوجه كرد و با به جانهادن ميراثى گرانقدر، بر غناى فرهنگ دينى افزود. بخشى از كلمات گهربار ايشان در مجموعه‌هايى مستقل مانند عيون اخبار الرضا و صحيفة الرضا گردآورى شده است.