شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥١ - شُکر در شعر

درختی است بالای[١] جان پرورش ولد میوه‌ی نازنین در بَرش[٢]

نه رگ‌های پستان درون‌دل است؟ پس ار بنگری شیر، خون‌دل است

به خونش فرو برده دندان چو نیش سرشته در او مِهر خوانخوار خویش

جو بازو قوی کرد و دندان ستبر بر اندایدش دایه پستان به صبر[٣]

چنان صبرش[٤] از شیر خامُش کُنَد که پستانِ شیرین فرامُش کُنَد

تو نیز ای که در توبه‌ای طفل راه به صبرت[٥] فراموش گردد گناه

***

جوانی سر از رای مادر بتافت دل دردمندش به آذر[٦] بتافت

چو بیچاره شد پیشش آورد مَهد[٧] که‌ای سُست مِهِر فراموش عهد

نه گریان و درمانده بودی و خُرد که شب‌ها ز دست‌تو خوابم نبرد؟

نه در مَهد نیروی حالت نبود مگس راندن از خود مجالت نبود؟

تو آنی که از یک مگس رنجه‌ای که امروز سالار و سرپنجه‌ای

به حالی شوی باز در قعر گور که نتوانی از خویشتن دفع مور

[١]. کنایه از قد است.

[٢]. کنارش.

[٣]. مالیدن گیاه تلخ «صبر» بر روی پستان برای گرفتن کودک از شیر.

[٤]. گیاه صبر او را.

[٥]. صبر اخلاقی.

[٦]. آتش.

[٧]. گهواره