شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٢ - شُکر در شعر

دگر دیده چون[١] بر فروزد چراغ چو کِرمِ لَحَد خورد پیه دِماغ[٢]؟

چو پوشیده چشمی[٣] ببینی که راه نداند همی وقت رفتن ز چاه

تو گر شکر کردی که با دیده ای[٤] وگرنه تو هم‌چشم پوشیده‌ای[٥]

معلم نیاموخت فهم و رای سرشت این صفت درنهادت خدای

گرت منع کردی دلِ حق نیوش حَقَت عینِ باطل نبودی به گوش

***

ببین تا یک انگشت از چند بند به صُنع الهی به هم درفکند

پس آشفتگی باشد و ابلهی که انگشت بر حرف صُنعش نِهی

تأمل‌کن از بهر رفتار مرد[٦] که چند استخوان پی زد و وصل کرد

که بی گردش کعب و زانوی و پای نشاید قدم برگرفتن ز جای

از آن سجده بر آدمی سخت نیست که در صُلب او مهره یک لخت نیست[٧]

دو صد مُهره بر یکدگر ساخته است که گِل مهُره[٨] بی‌چون تو پرداخته است

رگت بر تن است ای پسندیده خوی! زمینی در او سیصد و شصت جوی

[١]. چگونه.

[٢]. مغز.

[٣]. نابینا.

[٤]. چشم داری.

[٥]. نابینا.

[٦] . راه رفتن انسان.

[٧] . در پشت کمر انسان مُهر ها یک دست نیستند بلکه تکه تکه هستند

[٨] . اشاره به آفرینش انسان.