شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٦٥
در دعایی چنین می خوانیم: اللَّهُمَ اجْعَلْنِي عَبْداً شَكُوراً وَ لِآلَائِكَ ذَكُورا؛
خدایا، مرا بندهای بسیار شاکر و بسیار یاد کنندهی نعمتهایت قرار بده.[١]
امام صادق٧: فَمَا نَدْرِي مَا نَشْكُرُ أَ جَمِيلَ مَا تَنْشُرُ أَمْ قَبِيحَ مَا تَسْتُرُ أَمْ عَظِيمَ مَا أَبْلَيْتَ وَ أَوْلَيْتَ أَمْ كَثِيرَ مَا مِنْهُ نَجَّيْتَ وَ عَافَيْت؛
نمی دانیم که کدام را شکر کنیم؟ زیباییهایی که منتشر کردی و یا زشتیهای را که پوشاندی یا امتحان های بزرگی که به عمل آوردی و بخششهای بزرگی که نمودی و یا موارد فراوانی که از آن نجاتمان دادی و عافیتمان بخشیدی.[٢]
رسول خدا ٦: للَّهُمَّ ارْزُقْنِي الشُّكْرَ عِنْدَ كُلِ نِعْمَة؛
خدایا، همراه هر نعمتی شکر روزی ام کن.[٣]
امام صادق٧: اللَّهُمَّ أَلْهِمْنِي شُكْرَك؛
پروردگارا، شکرت را به من الهام کن.[٤]
[١]. بحارالانوار، ج ٩٧، ص ٢٦٣.
[٢]. مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج ٢، ص ٥٨٥.
[٣] . جماع الاسبوع، ص٥٧.
[٤] . اقبال الاعمال، ج١، ص٤٤٤.