شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٦٠ - شُکر در شعر

و گر ناکسی را دو صد خوان نِهی ز بدسیرتی ناسپاسی کند[١]

هر کس که نمک خورد و نمکدان بشکست در مذهب رندان جهان، سگ به از اوست[٢]

شکر نعمت نعمتت افزون کند صد هزاران گل ز خاری سر زند[٣]

نعمت بسیار داری، شکر از آن بسیارتر نعمت افزون‌تر شود آن را که او شاکر شود[٤]

هرآن‌کو شناسد سپاس خدای کند کامکاری به هر دو سرای[٥]

قطره‌ی آبی نخورند ماکیان[٦] تا نکند سر به‌سوی آسمان[٧]

رزق تو گر از خوان فلک شد غم روزی غافل مشو از شکر، که این نیز غذایی است[٨]

[١]. ناصرخسرو، به نقل از نان‌ونمک، ناسپاسی.

[٢]. امثال و حِکم دهخدا، ج ٤، ص ١٩٤٠.

[٣]. مولوی، به نقل از امثال وحِکم دهخدا، ج ٢، ص ١٠٤٤.

[٤]. منوچهری، در وصف بهار... شماره ٢٥.

[٥]. فردوسی، امثال و حِکم دهخدا، ج ٤، ص ١٩٠٦.

[٦]. ماکیان: مرغ خانگی. مرغ‌ها هنگام آب خوردن سر به آسمان بلند می‌کنند؛ یعنی خدا را سپاس میگویند.

[٧]. امیر خسرو دهلوی، امثال وحِکم دهخدا، ج ٢، ص ١١٦٢.

[٨]. صائب تبریزی، غزل ٢١٧١.