شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٨ - شُکر در شعر

ز ره بازمانده یی می‌گریست که مسکین‌تر از من در این دشت کیست؟

جهاندیده یی گفتش: ای هوشیار! اگر مردی این سخن گوش دار

برو شُکر کن چون به خر بر نِه ای که آخرِ بنی آدمی، خر نِه ای[١] و [٢]

این محنتی که می‌کشم از تنگی قفس کفران نعمتی است که در باغ کرده‌ام[٣]

دوام دولت اندر حق‌شناسی است زوال نعمت اندر ناسپاسی است

اگر فضل خدا بر خود بدانی بماند بر تو نعمت جاودانی

چه ماند از لطف و احسان و نکویی؟ حرامت باد اگر شکرش نگویی[٤]

کُند هرکسی باخدا بی‌حیایی رسد تا کُند از گداها گدایی[٥]

نعمت آن را زیاد است که همه شکر بود تو نه ای از در نعمت که همه کفرانی[٦]

زود بگیرد نمک، دیده آن‌کس که او نان‌ونمک خورد و رفت، نان و نمکدان شکست[٧]

مروت نباشد بدی باکسی کز او نیکویی دیده باشی بسی[٨]

ز چاهی که خوردی از و آب پاک نشاید فکندن در و سنگ و خاک[٩]

[١] . آدم هستی و خر نیستی.

[٢] . بوستان سعدی.

[٣]. حاجت شیرازی، کتاب کوچه، ج ٨، ص ١١٥٩.

[٤]. سعدی، مواعظ، ٣٧.

[٥]. ثمره و نتیجه کفران نعمت؛ بدبختی و فلاکت است. کتاب نان‌ونمک، ناسپاسی.

[٦]. انوری، مقطعات،٤٧٨.

[٧]. سلمان ساوجی، قصیده ٢٧.

[٨]. سعدی، بوستان، سرآغاز.

[٩]. اسدی توسی، گرشاسپ نامه.