شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٦ - شُکر در شعر

به دست خودت[١] چشم و ابرو نگاشت که محرم به اغیار نتوان گذاشت

توانا که او نازنین پرورد به الوان[٢] نعمت چنین پرورد

به جان گفت باید نَفَس بر نَفَس که شکرش نه کار زبان است و بس

خدایا! دلم خون شد و دیده ریش که می‌بینم اِنعامت از گفت بیش

نگویم دَدَ و دام و مور و سَمَک[٣] که فوج ملایک بر اوج فلک

برو سعدیا! دست و دفتر بشوی به راهی که پایان ندارد مپوی

نداند کسی قدر روز خوشی مگر روزی افتد به‌سختی کِشِی

زمستانِ درویش در تنگ‌سال چه سهل است پیش خداوند مال[٤]

سلیمی[٥] که یک‌چند نالان نَخُفت خداوند را شکر صِحت نگفت

چو مردانه رُو باشی و تیزپای به شکرانه با کُند پایان به‌پای[٦]

به‌پیر کهن بر ببخشد جوان توانا کند رَحم بر ناتوان

چه دانند جیحونیان[٧] قدر آب؟ زِ واماندگان پرس در آفتاب

[١]. به دست خودش تو را.

[٢]. رنگ، نعمت‌های گوناگون و فراوان.

[٣]. دد: حیوان وحشی. سَمَک: ماهی

[٤] . صاحب مال.

[٥]. مارگزیده.

[٦]. راه برو.

[٧]. کسانی که کنار رود جیحون هستند.