شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٠ - شُکر در شعر

نه[١] در ابتدا بودی آبِ مَنی اگر مَردی از سر به در کن مَنی[٢]

چو روزی[٣] به سعی آوری سوی خویش مکن تکیه بر زور بازوی خویش

چرا حق نمی‌بینی از خودپرست که بازو به گَرِدش درآورد و دست

چو آید به کوشیدنت خیر پیش به توفیق حق دان نه از سعی خویش

به سر پنجگی کس نبرده است گوی[٤] سپاس خداوند توفیق گوی[٥]

تو قائم به خود نیستی یک‌قدم ز غیبت[٦] مدد می‌رسد دَم به دَم

نه طفل دهان بسته بودی زلاف همی روزی آمد به جوفش ز ناف[٧]

چو نافش بریدند و روزی گُسَست به پستان مادر درآویخت دست

غریبی که رنج آردش[٨] دهر پیش به دارو دهند آبش از شهر خویش

پس او درشکم پرورش‌یافته است ز اُنبوب[٩] معده خورش یافته است

دو پستان که امروز دلخواه اوست دو چشمه هم از پرورشگاه اوست

کنار و بَرِ مادر دلپذیر بهشت است و پستان در او جُوی شیر

[١]. آیا خلقت تو از آب منی نبود.

[٢]. مَنیّت، تکبر.

[٣] . رزق و روزی.

[٤]. توپ.

[٥]. گفتن.

[٦]. از غیب تو را.

[٧]. روزی جنین از طریق ناف می‌رسد.

[٨]. او را.

[٩]. لوله.