شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٣ - شُکر در شعر

بصر در سر و رای و فکر و تمیز جوارح به دل، دل به دانش عزیز

بهایم[١] به روی اندر افتاده خوار تو همچون الف بر قدم‌ها سوار[٢]

نگون کرده ایشان سر از بهر خور تو آری به عزت خورش پیش سر[٣]

نزیبد تو را با چنین سروی که سر جز به طاعت فرود آوری

به اِنعام[٤] خود، دانه دادت نه کاه نکردت چو اَنعام[٥]، سر در گیاه

ولیکن بدین‌صورت دلپذیر فریبا مشو سیرت[٦] خوب گیر

رهِ راست باید، نه بالای راست که کافر هم از روی صورت چو ماست

تو را آن‌که چشم و دهان داد و گوش اگر عاقلی در خلافش مکوش

گرفتم که دشمن بکوبی به سنگ مکن یاری از جهل با دوست جنگ

خردمند طبعانِ منت شناس بدوزند نعمت به میخ سپاس

***

مَلکِ زاده یی زاسب اَدهم[٧] فُتاد به گردن درش مُهره بر هم فُتاد

چو پیلش فرورفت گردن به تن نگشتی سرش تا نگشتی بدن

[١] . حیوانات.

[٢] . انسان همانند الف برروی دو پاهایش ایستاده است.

[٣] حیوانات خم می‌شوند و غذا می‌خورند ولی انسان غذا به دهان می‌آورد.

[٤] . نعمت ها.

[٥]. حیوانات.

[٦]. فریب مخور، اخلاق خوب انتخاب کن.

[٧]. اسب سیاه.