شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١٥٥ - چرا بلاها هم براى فاجر است و هم براى صالح؟

دست آورند و مستحق و شايسته آنها باشند. در اين صورت نعمت آدمى مضاعف است. اگر در برابر سعى و كوشش و مجاهده او در اين دنيا به او پاداش دهند و در اين دنيا نيز [با داشتن اختيار و انتخاب عمل صالح‌] راه كسب استحقاق و تلاش برايش باز گردد بيشتر خوشحال و متلذذ مى‌شود.

اگر بگويند: آيا گاه نمى‌بينيد كه انسانى بدون آنكه تلاش كند و مستحق باشد نعمتى به او مى‌رسد و او شادمان مى‌گردد و آرامش مى‌يابد؟، پس چرا در امر پاداش آخرت اين امر باعث راحتى و خوشحالى انسان نباشد؟

در پاسخ گفته مى‌شود: اين درى است كه اگر به روى مردم گشوده شود، گويى چون سگ هار مى‌شوند و به بدترين فسادها و ارتكاب محرّمات دست مى‌زنند. كسى كه خويش را از انجام يك عمل فاحشه باز مى‌دارد يا در كار نيكى سختى و ناگوارى را بر خود هموار مى‌كند مى‌داند كه سرانجام پاداش مى‌بيند و به بهشت مى‌رود. اگر مردم از حساب و عقاب روز قيامت هراس نداشتند چه كسى جان و ناموس و مالش در امان بود؟ زيان اين كار پيش از آخرت در همين دنيا گريبان مردم را مى‌گرفت. نيز در اين صورت عدالت و حكمت هيچ معنى و فايده‌اى نداشتند و در اين وقت حكمت و تدبير در كار آفرينش به زير سؤال مى‌رفت و به آن طعنه مى‌زدند و همه چيز در غير جاى خود قرار مى‌گرفت.

[چرا بلاها هم براى فاجر است و هم براى صالح؟]

گاه مردم گرفتار بلايى مى‌شوند كه نيكوكار و بدكار را فرا مى‌گيرد، گاه نيز انسانهاى نيكوكار دچار مى‌شوند و بدكاران مى‌رهند. اينان مى‌گويند: اين امر با تدبير و حكمت نمى‌سازد پس چه دليلى دارد؟