شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٢٣ - ٤ - پاسخ به يك شبهه

املا نمود.[١] اين كتاب همان است كه «نجاشى» آن را كتاب «فكّر» (انديشه كن) ناميده. اين امر خود دليل واضحى است كه مفضّل از خواص اصحاب و مورد عنايت امام صادق- عليه السّلام- بوده است. گذشته از اين، «ابن قولويه» و «شيخ مفيد» به وثاقت او تصريح كرده‌اند و شيخ مفيد او را از سفراء ممدوح شمرده است.»[٢]

٤- پاسخ به يك شبهه‌

پس از ذكر اين ديدگاهها بايد مسأله‌اى را روشن كنيم و آن اين است كه:

اگر مفضّل از اصحاب خاص، بوّاب ائمّه، از قوّام آنان، حامل و محرم اسرار آنان و خلاصه از چنين مرتبت و جلالت قدرى برخوردار است، چرا رواياتى در ذم و ردّ او رسيده‌[٣] و شمارى او را ضعيف الايمان، فاسد و ... دانسته‌اند؟

هنگامى مى‌توان به پاسخى قطعى و درست رسيد كه انسان از اوضاع عصر امام صادق- عليه السّلام- و فشارهاى عباسيان آگاه باشد.

به خاطر فشارهاى دستگاه بنى العباس بر امام- عليه السّلام- و يارانش، «تقيّه» يكى از كارهاى رايج آنان بوده است. گاه امام- عليه السّلام- نزديكترين‌

[١] بايد دانست كه لطف و عنايت امام- عليه السّلام- به مفضّل از اين هم بالاتر است؛ زيرا در پايان مجلس چهارم اين كتاب، امام- عليه السّلام- به مفضّل وعده مى‌دهد كه در مجالسى ديگر، معارف و حقايق ملكوت را برايش بگويد، بى‌شك امام، صادق الوعد است و بايد به دنبال آن كتاب نيز گشت. البته سخن مرحوم آقا بزرگ تهرانى را در باره يافتن آن كتاب نيز ذكر كرديم. در هر حال اين وعده و عمل به آن خود بيانگر جايگاه و گنجايش مفضّل در نزد امام صادق- عليه السّلام- است.

[٢] نگاه كن:« معجم رجال الحديث»، ج ١٨، ص ٣٠٣ و ٣٠٤.

[٣] نگاه كن:« معجم رجال الحديث»، ج ١٨، ص ٣٠٠ و« رجال نجاشى» و« رجال ابن غضائرى».