شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٣٧ - ١١ - سخن پايانى

١١- سخن پايانى‌

بى‌ترديد در كار اغلب انسانها لغزش راه مى‌يابد، بويژه در كار شخص كم تجربه‌اى چون نگارنده؛ از اين رو اول اينكه: اگر در ترجمه لغزشى داشته‌ام- كه بى‌شك چنين است- از حضور اقدس امام صادق- عليه السّلام- معذرت مى‌خواهم. دوم اينكه: اميدوارم كه خوانندگان و محققان عزيز لغزشهايم را ياد آورند تا «بدانم» و- ان شاء اللَّه- در زمانهاى آينده به اصطلاح آورم.

خداوندا! آينه دل را به نور اخلاص روشنى‌بخش و زنگار شرك و دو بينى را از لوح دل، پاك گردان و شاهراه سعادت و نجات را به اين بيچارگان بيابان حيرت و ضلالت بنما، و ما را به اخلاق كريمانه متخلق فرما، و از نفحات و جلوه‌هاى خاص خود كه مختص اولياى درگاه است ما را نصيبى ده، و لشكر شيطان و جهل را از مملكت قلوب ما خارج فرما، و جنود علم و حكمت و رحمان به جاى آنها جايگزين كن، و ما را با رحمت خود و خاصّان درگاهت از اين سراى درگذران، و در وقت مرگ و بعد از آن با ما با رحمت خود رفتار فرما، و عاقبت كار ما را با سعادت قرين كن.

بحق محمد و آله الطاهرين- صلوات اللَّه عليهم اجمعين.[١] نجفعلى ميرزايى قم- تابستان ١٣٧٣ ربيع الاوّل ١٤١٥

[١] بخشى از مناجاتهاى رهبر كبير انقلاب اسلامى، امام خمينى- رضوان اللَّه عليه- كه در آغاز كتاب« چهل حديث» آمده است.