شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٤٨ - راز رويش مو بر صورت

پايدار گردد.

اى مفضّل! در اين مراحل، نيك بينديش. آيا مى‌شود كه [اين همه تدبير] بى‌مدبّر و حكيم باشد؟ مى‌دانى اگر در رحم، خون به او نمى‌رسيد همانند گياهى كه آب به وى نرسد خشك و پژمرده مى‌گشت؟ آيا مى‌دانى وقتى كه بزرگ شد اگر مادرش را درد زاييدن نمى‌گرفت چون زنده بگور در رحم مى‌ماند و اگر در هنگام ولادت، شير با او نمى‌ساخت، يا از گرسنگى مى‌مرد و يا با غذايى نامناسب و زيانبار تغذيه مى‌شد؟ و اگر در وقت مناسب، دندانهايش نمى‌روييد، بر جويدن و فرو بردن غذا ناتوان بود و بايد هميشه شير مى‌خورد و بدن او براى كار، قوت و استحكامى نمى‌يافت و مادرش به خاطر او از تربيت فرزندان ديگرش باز مى‌ماند؟

راز رويش مو بر صورت‌

مى‌دانى اگر در صورتش موى نمى‌روييد، همواره به هيأت و صورت زنان و بچگان مى‌ماند، در نتيجه نه ابّهت داشت و نه وقار؟

مفضّل مى‌گويد: عرض كردم: آقاى من! من كسانى را ديده‌ام كه بزرگ و كهنسال بوده‌اند ولى مويى بر رويشان نروييده است.

حضرت- عليه السّلام- فرمود:

«اين به خاطر اعمالى است كه از پيش فرستاده‌اند و خداى جلّ و علا هيچ گاه بر بندگانش ستم روا نمى‌دارد». (انفال، آيه ٥١) جز خدايى كه از نيستى‌اش رهانيد و هستى‌اش بخشيد، چه كسى همواره در انديشه برآورى اين همه نيازهاى اوست و تأمين آنها را خود بر عهده گرفته است؟