شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١٥٦ - چرا بلاها هم براى فاجر است و هم براى صالح؟

در پاسخ آنان بايد گفت: اگر چه اين بلاها گاه صالح و طالح را در بر مى‌گيرد امّا خداوند جلّ و علا سود هر دو را در آنها نهاده است؛ زيرا صالحان هنگامى كه گرفتار مى‌شوند به ياد نيكيها و نعمات گذشته خداوند و پروردگار خويش مى‌افتند و پيشانى بر خاك مى‌نهند و او را سپاس مى‌گزارند و شكيبايى پيشه خود مى‌سازند. بدكاران و فاسدان نيز وقتى كه گرفتار اين بلاها مى‌شوند، قدرى شكسته مى‌شوند و از معصيت و فساد مى‌پرهيزند.

نيز نعمت و سلامتى هم به سود هر دو گروه است: صالحان از نيكويى و صالح بودن خود شادند و مسرور و با اين نعمتها بر رغبت و شوقشان به سوى عمل صالح افزوده مى‌شود و فاجران و فاسدان نيز به رأفت و مهر خداوندگارشان پى مى‌برند و در مى‌يابند كه خداوند جلّ و علا بى‌آنكه آنان سزاوار مستحق باشند به آنان نعمت و سلامتى عطا فرموده است آنگاه اين رأفت و گذشت الهى باعث مى‌گردد كه اين افراد هم نسبت به مردم رأفت ورزند و از آنان درگذرند.

ممكن است كسى بگويد: اين كه گفتيد هنگامى است كه بلاها در مال مردم بيفتد امّا چه مى‌گوييد هنگامى كه بلا در «جان» آنان بيفتد؛ مانند:

آتش‌سوزى، غرق شدن، سيل و زلزله كه باعث مى‌گردد كه جانشان را از دست بدهند؟

در پاسخ گفته مى‌شود: خداوند جلّ و علا در اين هم خير و صلاح هر دو گروه را نهاده است؛ زيرا صالحان از اين سراى پيچيده در بلاها و سختيها راحت مى‌شوند [و به منزل نعمت و راحتى مى‌رسند] فاجران و فاسدان نيز اگر بر اثر اين بلاها بميرند از سويى باعث كاهش عذاب آخرت آنان است و از سوى ديگر باعث مى‌گردد كه به فساد و فسق ادامه ندهند.