در اين روش تلاش مى‌شود تعابيرى در خبر مورد استفاده قرار گيرد كه به كارگيرى آنان احساس عاطفى مخاطبان را به طور ساختگى تحريف و تهييج كند. كلماتى نظير تبعيض، ظلم به زنان، فشار بر كودكان، شكنجه، بازجويى، توطئه، خفقان، نسل‌سوزى، دولت‌ستيزى، قانون‌ستيزى، فجايع بشرى و مانند آن مى‌تواند احساسات يك مخاطب را برانگيخته نمايد. موضع زنان و كودكان هميشه مى‌تواند در اين روش كارآمد باشد. پخش برنامه‌هاى تلويزيون و استفاده از عكس‌هايى كه كودكان را در وضعيتى بسيار بد نشان مى‌دهد، همچنين استفاده از زنان به عنوان عناصر زجر كشيده در اخبار مى‌تواند در مسير ايجاد هيجان بسيار مؤثر و پرنفوذ باشد. از سوى ديگر خبرگزارى‌ها از عاطفه غريزى گيرندگان پيام استفاده مى‌كنند. گيرندگان پيام در مقابل يك سرى مسائل مشترك با هم داراى همبستگى‌هاى عاطفى هستند.

مباحث مشتركى نظير دين نژاد، سرزمين، مليت، جنسيت، محيط اجتماعى، رنگ پوست، مباحث مشترك قاره‌اى و مباحث انسان دوستى از جمله اين مباحث است كه در خيلى‌از خبرها هدف قرار مى‌گيرند و سعى مى‌شود به نوعى در خبرها روى يكى از اين همبستگى‌ها تأكيد شود. مخصوصاً روى مسائل ناسيوناليستى بسيار تاكيد مى‌شود، مثلًا كردها در تركيه، عراق ايران، سوريه و .. سعى مى‌كنند از رابطه عاطفى كردها استفاده كنند، به نوعى كه تحريك‌كننده باشد. كردها يك نوع رابطه معنوى، جدا از همبستگى‌هاى منطقه‌اى با هم دارند و فشار به هر گروه در هر منطقه بر بقيه تاثير مى‌گذارد.