جنگ روانى از ديرباز در عرصه انديشه و عمل انسان وجود داشته و با پيشرفت تكنولوژى، به ويژه در قلمرو ارتباطات، و پيدايش تحقيقات كاربردى در رشته علمى جديد مانند روان شناسى، جامعه شناسى و مردم شناسى از يك طرف، و با پيدايش قدرت‌هاى بزرگ بين‌المللى و استعمار نو از طرف ديگر، به ويژه همزمان با بحران‌هاى بزرگ بين‌المللى نظير جنگ‌هاى اول و دوم جهانى، به صورت يك رشته علمى و به طور سيستماتيك مورد استفاده قرار گرفته است. در گذشته عمر و عاص‌ها از روش جنگ روانى عليه خصم خود استفاده كرده‌اند. ولى جنگ روانى در دوران جديد، تكامل شگفت‌انگيزى پيدا كرده به گونه‌اى كه امروز، از روش‌هاى جنگ روانى براى براندازى نظام سياسى كه مطلوب قدرتهاى فائقه جهانى نيستند، استفاده شايان توجهى مى‌شود و بدين وسيله، مردم برخى از كشورها تشويق مى‌شوند كه عليه منافع ملى خود اقدام كنند.

در گذشته دور، استفاده از روش‌هاى ارتباطى تخريبى متكى به استعداد و ابتكار فرماندهان نظامى و مسئولان سياسى بود، ولى امروزه، پژوهش گسترده علمى در زمينه روان‌شناسى اجتماعى، مردم‌شناسى و جامعه‌شناسى، به قدرت‌هاى بزرگ بين‌المللى، اين امكان را داده است كه با استفاده از تكنولوژى ارتباطى، تغييرات مورد نظر خود را در افكار عمومى جهانيان به وجود آورند و انگارهاى ذهنى مشخصى را در جهان ترويج نمايند، كه با منافع جهانى آنان سازگارى داشته باشد.

[١] - روزنامه كيهان، شماره ١٩١٦٢