١. اين كشور علاوه بر برنامه هسته‌اى‌اش، با حمايت گروه‌هايى چون حزب‌اللَّه، حماس و جهاد اسلامى و گروه‌هايى در عراق، مانع تحقق منافع آمريكا در منطقه مى‌شود. از سويى ديگر ثروت رو به رشد نفت ايران، توانايى و ظرفيت آن را در داخل كشور و منطقه افزايش مى‌دهد. فرصتى كه در اين ميان وجود دارد، استفاده از ضعف سياست‌هاى اقتصادى و اختلافات درونى ايران است.

٢. ايران بايد در صدر برنامه سياست خارجى آمريكا در چهار سال آينده برود. واشنگتن اكنون به رويكرد جديدى نياز دارد. بايد همه نيروها براى اين استراتژى بسيج شوند. بايد درس‌هاى گذشته مورد بازبينى قرار گيرد، درس‌هايى كه از فروپاشى بلوك شرق به يادگار مانده است و همچنين درس‌هايى كه در تغيير حكومت‌ها در كشورهايى مثل شيلى يا اندونزى گرفته شد.

٣. دامن زدن به نافرمانى مدنى در تشكل‌هاى دانشجويى و نهادهاى غيردولتى و صنفى از ابزارهاى مهم فشار بر ايران است.

٤. بايد براى بازگشايى سفارت ايالات متحده در تهران ابراز تمايل كنيم.

همزمان بايد يكى از بلند پايه‌ترين مقامات خود را به عنوان فرد شماره يك، در اين سياست جديد در مقابل ايران انتخاب و معرفى كنيم.

اين فرد مى‌تواند يك فرد از كنسول وزارت خارجه باشد و بايد به طور مرتب حمايت خود را از حقوق بشر و دموكراسى در ايران مورد تاكيد قرار داد. از اين طريق مى‌توانيم ارتباط خود را با مردم ايران تقويت كنيم.