در عين حال خود را معتدل و مسئول نيز جلوه مى‌دهد چنان شود كه همه مخالفان نظام، به ويژه كسانى كه خود زمانى از طرفداران نظام بوده‌اند اما به هر دليلى از آن زده شده‌اند، جذب و سازماندهى گردند.

جذب نظاميان: سعى مى‌شود فرماندهان نظامى توسط مخالفان نظام جذب گردند و سربازان براى دفاع از نظام بى‌انگيزه شوند.

صلح طلبى: تلاش مى‌شود مخالفان نظام در افكار عمومى طرفدار صلح و صفا معرفى شوند و طرفداران نظام اهل خشونت و جنگ طلبى! اما در همان حال در پشت پرده، اين مخالفان نظام هستند كه دست به خشونت مى‌زنند.

انتخابات فعال: تلاش مخالفان نظام در براندازى نرم، بر اين است در انتخابات و تمامى جاهايى كه بتوان خود را مطرح كرد، حضور فعالى داشته باشند.

حمايت‌هاى جهانى: تلاش مى‌شود تا با رسانه‌هاى گروهى غرب، سازمان‌هاى حقوق بشرى، تشكل‌هاى بين‌المللى و نيز با نمايندگان كنگره آمريكا ارتباطات وسيعى برقرار گردد و حمايت‌هاى مختلف سياسى و مادى براى مخالفان نظام جذب گردد.

اتحاد مخالفان نظام: سعى مى‌شود بين مخالفان نظام، به ويژه بين جنبش‌هاى معلمين، كارگران و دانشجويان نوعى هماهنگى برقرار گردد و همه نيروها براى مخالفت با نظام موجود در مسيرى واحد قرار گيرند.

آمادگى: در براندازى نرم، تلاش بر اين است مخالفان نظام از آمادگى لازم براى جايگزينى برخودار باشند تا در صورت بروز مشكل براى نظام حاكم به سرعت جاى آن را اشغال كنند.[١]

[١] - ساموئل هانتينگتون، موج سوم دموكراسى ترجمه احمد شمسا، انتشارات روزنه، ١٣٧٣، ص ١٦٨- ١٦٦