راه به زانو درآوردن رقيب را در «جنگ نرم» و «فروپاشى از درون» طراحى و به مرحله اجرا درآوردند. بر اساس اين طرح «جنگ نرم» با اتخاذ راه كارهاى «دكترين مهار»، «نبرد رسانه‌اى» و «ساماندهى نافرمانى مدنى» همراه گرديد كه اين استراتژى زودتر از آنچه كه تصور مى‌شد، به ثمر نشست. پس از فروپاشى اتحاد جماهير شوروى و پايان جنگ سرد، فعاليت اين كميته براى يك دهه به حالت تعليق درآمد و پس از وقايع ١١ سپتامبر بار ديگر عناصرى چون مارك پالمر، كنت پولاكف، مارتين اينديك، ريچارد پرل، داگلاس فيث، كاندوليزا رايس و مارگ گرچت در اين كميته گرد هم آمدند تا به تجزيه و تحليل فرصت‌ها و تهديدهاى فراروى دولت ايالات متحده آمريكا بپردازند.

مارك پالمر از استراتژيست‌هاى معروف آمريكايى است كه در دستگاه ديپلماسى آمريكا از وى به عنوان يكى از نوآوران سياست خارجى ايالات متحده نام مى‌برند. پالمر كه امروزه رسانه‌ها از وى به عنوان چهره خبرساز ياد مى‌كنند، در دولت نيكسون، فورد، كارتر، ريگان و بوش پدر در وزارت خارجه مشغول به كار بود و در دولت كلينتون و دوره اول بوش پدر در خارج از مجموعه دولت به طراحى ابتكارات جديد سياست خارجى مشغول بود.

وى ١١ سال در شوروى، يوگسلاوى و مجارستان به عنوان دانشجو و ديپلمات زندگى كرده و در زمره متخصصين ايران و آسياى قفقاز محسوب گرديد. پالمر سال‌ها براى رؤساى جمهور و وزراى خارجه آمريكا نطق نوشته كه معروف‌ترين آنها نطق «هنرى كسينجر» مى‌باشد.

مديريت مؤسسه تحقيقاتى مركز سياست خاورميانه سابان در مؤسسه بروكينگز و نگارش ده‌ها مقاله و همچنين كتاب پيرامون وضعيت خاورميانه از جمله نگارش كتاب طوفان تهديدزا كه تأثير انكارناپذيرى در جلب حمايت عده قابل توجهى از سياست‌گذاران دموكرات آمريكا در تهاجم‌