هدف از تأسيس اين كميته، خروج از بن‌بستى بود كه در دوران جنگ سرد ميان دو ابرقدرت آن زمان يعنى ايالات متحده آمريكا و اتحاد جماهير شوروى در توازن هسته‌اى به وجود آمده بود. به گونه‌اى كه كارشناسان ارشد نظامى به صراحت اعلام كرده بودند، در صورت وقوع جنگ هسته‌اى ميان دو ابرقدرت، هر دو طرف جنگ بازنده نهايى خواهند بود، چرا كه تسليحات اتمى در اختيار دو قطب بلوك شرق و غرب براى نابودى كامل موجودات زنده كره زمين براى ٢٥٠ بار كفايت مى‌كند.

در ميان اعضاى اين كميته در دهه ٧٠ ميلادى، اسامى افرادى چون «نييوت گينگريچ» رييس سابق مجلس نمايندگان، «جورج شولتز» وزير خارجه دولت ريگان، «جان ليبرمن» سناتور دموكرات، «جان كيل» سناتور جمهورى‌خواه «جوزف شولتز» از سناتورهاى برجسته آمريكايى، «جيمز وولوسى» رييس اسبق سازمان جاسوسى آمريكا، «جرج تنت» از مديران برجسته سازمان سيا و مسئول بخش خاورميانه، «جوزف بايدن» و «مايكل لدين» از عناصر افراطى يهوديان آمريكا، «مادلين آلبرايت» وزير خارجه قبلى آمريكا، «كنت پولاك» مدير تحقيقات مركز سياست خاورميانه‌اى سابان در مؤسسه «بروكينگز» و همچنين مدير مؤسسه مطالعه خاور نزديك وابسته به يهوديان هوادار اسرائيل، «مارك پالمر» از استراتژيست‌هاى آمريكايى كه در كاخ سفيد از وى به عنوان يكى از نوآوران سياست خارجى آمريكا نام مى‌برند، و «كاندوليزا رايس» وزير خارجه دولت بوش كه در آن زمان قائم مقام پنتاگون در حوزه آسياى قفقاز و اتحاد جماهير شوروى بود، ديده مى‌شود.

اعضاى اين كميته با منتفى دانستن «جنگ سخت» بين دو ابرقدرت، تنها