«وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ يُجادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْباطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَ اتَّخَذُوا آياتِى وَ ما أُنْذِرُوا هُزُواً»[١]؛

ما رسولان را جز براى بشارت (ايشان) و ترسانيدن (بدان) نمى‌فرستيم و كافران با سخنان بيهوده و باطل مى‌خواهند جدل كرده و حق را پايمال كنند و آيات مرا و آنچه براى بيم دادنشان آمد به مسخره گرفتند.

تحقير

«فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ»[٢]؛

پس قومش را خوار و تحقير كرد، در نتيجه از او اطاعت كردند. همانا آنان قومى تبهكار بودند.

يكى از راه‌هاى تسلط دشمن بر انسان‌ها خوار نمودن و تحقير آنان است، چرا كه هرگاه انسان به خود اعتماد به نفس نداشته باشد و ايمان به خدا در قلبش رسوخ نكرده باشد، ديگران از خلأ حاكم بر وجود او استفاده كرده، افكار خود را به او القا مى‌نمايند و به اين وسيله او را مقهور خود مى‌كنند. كفار و مستكبران هميشه از اين روش بهره برده انسان‌ها را در سطح پايينى از فكر و انديشه نگهداشته و حتى با انواع وسايل آنان را به نادانى سوق داده‌اند تا در حالت بى‌خبرى و غفلت از واقعيت‌ها، ارزش‌هاى دروغين را جايگزين‌

[١] - سوره كهف، آيه ٥٦

[٢] - سوره زخرف، آيه ٥٤