در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٢ - شبهه پنجم
رو، آيه شريفه از عبادت غير خداى سبحان- در باب دعا- باز مى دارد و شامل هر درخواستى از هر درخواست شوندهاى نمىشود. واگر آيه به اين معنا باشد، در اين صورت، آيه از هر چيزى كه موجب پايدارى زندگى اجتماعى باشد (مثل تعاون كه بدون آن نمىتوان ثبات زندگى اجتماعى را فرض كرد) باز خواهد داشت. آيا عاقلانه است كه شرع مقدّس، درخواست مسلمانى از مسلمان ديگر را ممنوع سازد؟ وآيا اين نوع از درخواست، درخواست از غير خدا محسوب مىشود؟!
ممكن است گفته شود كه: شفاعت از اين قبيل نيست بلكه كيفيّت اشكال اين است كه: اين گونه درخواست، طلب چيزى است كه از ويژگيهاى معبود است و آيه شريفه بازدارنده از هر نوع درخواستى نيست بلكه تنها باز دارنده از درخواستى است كه از ويژگيهاى معبود است و اين نوع از درخواست، از نمونههاى درخواست از غير خداوند است.
در پاسخ، ياد آور مى شويم كه معناى «درخواست شفاعت از پيامبر (ص)»، منطبق ساختن ويژگى الهى، بر آن حضرت نيست؛ تا از قبيل خواندن غير خداى سبحان باشد بلكه در جاى خود ثابت شد كه خداى سبحان، به پيامبر (ص) اجازه شفاعت داده است كه براى ما نيز جايز است آن را از آن حضرت بخواهيم، همان گونه كه نيازمندى خود را از هر كسى كه توانايى بر آن كار داشته باشد، درخواست مىكنيم و اين طلب، درخواستى است كه بر توحيد ويگانه پرستى تأكيد دارد وبوى شرك از آن به مشام نمىرسد؛ چرا