همچنان كه اثر گذارى شفيع نزد مولاى خودش بيهوده نيست، او نيز اين حق را ندارد كه خواستار باطل شدن قوانين پاداش وكيفر، يا مولويّت مولا درحقّ بندگانش باشد، همچنين نمى‌تواند از او بخواهد كه از دستورات و تكاليفش دست بردارد بلكه شفيع بايد از باب مولويّت مولايش بر بندگان، تسليم او وتسليم قوانين ودستورات وپاداش وكيفر وثواب او در حقّ بندگانش باشد.

شفيع، تنها مى‌تواند به آن صفات مولا كه موجب بخشش وگذشت اوست، متوسّل شود. همچنين مى تواند به آن صفات بنده كه نياز او را به مهربانى و عطوفت مى رساند مثل حسن سابقه و بدى حال و عذر خواهى اش استناد كند.

خلاصه اين كه: وظيفه شفيع، خارج كردن عبد، از محدوده مولويّت مولا ودايره دستورات و كيفرهاى او نيست بلكه وظيفه او اين است كه كوشش كند، بنده را از تحت يك فرمان مولوى، به يك فرمان مولوى ديگر، منتقل نمايد.

شفيع كيست؟

از توضيحات گذشته روشن شد كه «شفاعت» از ويژگيهاى مولويّت است و شخصى كه داراى اين ويژگى است، مى‌تواند در محدوده اجراى مولويّتش شفاعت را به هر كسى كه بخواهد، اعطا كند تا جلوه‌اى از رحمت وقدرت او باشد.