البتّه گناهان كوچك، با تكرار مداوم، تبديل به گناهان كبيره مى‌شوند، با اين بيان، شفاعت براى اصحاب يمينى كه مرتكب گناهان كبيره شده‌اند، ثابت مى شود؛ از اين رو، پيغمبر اكرم (ص) فرمود:

شفاعت من براى بجا آورندگان كبيره از امّتم مى‌باشد، امّا بر نيكوكاران، راهى نيست.[١]

با تطبيق اين موضوع با آيه شريفه: وَلا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى‌[٢] ثابت مى شود كه به نظر علّامه طباطبائى، اصحاب يمين كسانى هستند كه خداى سبحان، راضى به شفاعت آنان شده است ولى مراد از رضايتى كه در آيه بيان شده رضايت از عمل نيست؛ چرا كه برخى از اعمال شفاعت‌شوندگان، مورد قبول نيست، پس معناى آن بايد رضايت از دين باشد؛ يعنى دين شفاعت شونده تمام شرايط اساسى و پسنديده را دارست.

پاسخ به برخى شبهات‌

با توجّه به آنچه گذشت، حال مى‌توانيم درباره «شفاعت»، به تعدادى از شبهات مطرح شده پاسخ گوييم:

[١] - تفسير الميزان: ١/ ١٧٠ چاپ اعلمى- بيروت.

[٢] - انبياء( ٢١): ٢٨.