«اين آيات فرق بين اصحاب يمين وگنهكار را تبيين فرموده وصفاتى را كه گنهكار را به آتش مى‌كشاند و منجر به عدم برخوردارى آنها از شفاعت مى‌گردد، يادآور شده است.

لازمه اين توضيح واز باب مفهوم تقابل وتقارن و مقايسه، اين است كه اصحاب يمين، كسانى هستند كه به صفات ياد شده متّصف نشده‌اند به شفاعت شفيعان رسيده‌اند. گويا اين سرنوشت براى گنهكاران به دو سبب بوده است:

١- دست زدن به مخالفت اساسى در قالب دين.

٢- ممنوع بودن شفاعت براى كسانى كه دست به اين گونه مخالفت زده‌اند.

از باب مفهوم تقابل مى‌فهميم كه سرنوشت اصحاب يمين، نتيجه بر طرف شدن اين دو سبب است؛ آنها از جهتى به مخالفت اساسى، دست نزدند، تا از جهتى ديگر اين كه به همين دليل آنها از جمله مشمولان شفاعت قرار گرفتند. گرچه ممكن است آنها دست به مخالفتهاى غير اساسى زده باشند كه در اين صورت، معناى شفاعت مطابق آيه شريفه‌اى خواهد بود كه مى‌فرمايد:

إِن تَجْتَنِبُواْ كَبَآئِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ ...[١].

«اگر ازگناهان بزرگى‌كه از آن نهى مى‌شويد، پرهيزكنيد، گناهان كوچك شما را مى‌پوشانيم».

[١] - سوره نساء( ٤): ٣١.