در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٨ - ٢ - شفاعت شرعى وصحيح
كارهاى ما مىتواند قدرت را از خداوند سلب كند و نجاتمان از آتش دوزخ، بر او واجب گرداند و او را به چيزى مجبور نمايد؟
هنگامى كه خداى سبحان، بر قدرت مطلقه خود- حتّى در موضوعاتى مثل شفاعت- تأكيد مىكند، توجّه ما را به آن قدرتى متوجّه مىسازد كه هيچ چيزى آن را محدود و مقيّد نمىكند، هر چند دستور خودش باشد.
جا دارد اشاره كنيم كه عمل انسان- هر چند عمل شايستهاى هم باشد- او را از رحمت خداوند بى نياز نمىسازد وقدرت او را محدود نمىكند واگر مشيّت و خواست الهى، براى جاودانگى وماندگارى كسى كه خدا به جاودانگىاش در بهشت، يا دوزخ حكم نموده شرط است، پس براى كسى كه حكم الهى براى جاودانگىاش صادر نشده شرط بودن مشيّت الهى، سزاواتر است.
«شفاعت» جز جلوهاى از جلوههاى اراده الهى ورحمت مطلقهاش، چيز ديگرى نيست. اين مطلب، سخن گزافى نيست بلكه بر اساس يك قانون مشخصّى است؛ مثلًا كسى كه مىخواهد به مقام والاى علمى برسد، ناگزير برخى مقدّمات آن را بايد فراهم كند وبه مراتب نزديك آن برسد، در اين صورت، شفاعت، داراى معناى عاقلانه كمكى براى رسيدن به هدف خواهد بود، ولى كسى كه هيچ مرتبهاى از مراتب آن را درك نكرده، معنا ندارد كه بخواهد از طريق شفاعت، بدان برسد.
ونيز كسى كه اصلًا رابطهاى با شفاعتپذير ندارد- مثل كسى كه بر ارباب خود سركشى كند- به شفاعت اربابش نمىرسد؛ چرا كه