«شفاعت پيامبر (ص) شامل اطاعت كنندگان خواهد بود، تا اين، پاداش وزيادى رتبه‌اى براى آنان باشد و ممكن نيست كه شامل حال گنهكاران شود؛ به دليل آياتى كه دلالت دارند بر اين كه انسان، مرهون عمل خودش هست و به دليل اين كه شفاعت، گناهان را محو نمى‌كند. از ابى الحسن خياط- يكى از بزرگان معتزله- نقل شده است كه او در بحث با قايلان به شفاعت، به اين آيه استناد مى‌كرد:

أَفَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِ أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فِي النَّارِ؛[١]

«آيا تو مى‌توانى كسى را كه فرمان عذاب درباره او قطعى شده رهايى بخشى؟»

شيخ مفيد (رحمه الله) در پاسخ به آن، گفته است:

«قايلان به شفاعت، ادّعا نمى‌كنند پيامبر كسى است كه مستحقّين آتش را از آن نجات مى‌دهد بلكه ادّعا مى‌كنند: آن‌

[١] - زمر( ٢٩): ١٩.