از آن جا كه مولويّت حقيقى در عالم وجود، تنها مولويّت خداى سبحان است و مولويّتهاى ديگر، اعتبارى هستند؛ از اين رو، شفاعت از حقايق ويژه حضرت حقّ جلّ و علاست.

قرآن كريم مى‌فرمايد:

قُل لِّلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعًا ....[١]

«بگو: تمام شفاعت از آن خداست»).

و جز اين شفاعت، شفاعتهاى ديگر، شفاعت دروغ هستند؛ مثل سخن مشركان كه در اين آيه شريفه آمده است:

... وَيَقُولُونَ هَؤُلاء شُفَعَاؤُنَا عِندَ اللّهِ ....[٢]

«ومى‌گويند: اينان شفيعان ما نزد خدا هستند».

اما شفاعتى كه خداوند آن را اجازه فرموده است، در واقع از خود خدا ناشى مى‌شود وبه سوى او باز مى‌گردد؛ مثل آيه شريفه:

لا يَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلا مَنِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا.[٣]

«آنان هرگز مالك شفاعت نيستند، مگر كسى كه نزد خداوند رحمان، عهد و پيمانى دارد».

[شفاعت‌كنندگان‌]

قرآن كريم با صراحت مى فرمايد كه اجازه شفاعت تنها به چند گروه داده شده است؛ از آن جمله:

[١] - زمر( ٣٩): ٤٤.

[٢] - يونس( ١٠): ١٨.

[٣] - مريم( ١٩): ٨٧.