از آن جا كه قسم اوّل از شفاعت، داراى اين شرايط نيست؛ از اين رو، مشركان، خود را در روز قيامت بدون شفيع خواهند يافت و بطلان آن شفاعتى را كه بدان معتقدند، درك خواهند كرد. وبا زبان خودشان خواهند گفت:

مَا لَنَا مِن شَافِعِينَ‌.[١]

«شفاعت كنندگانى براى ما وجود ندارند».

ما اگر در قرآن كريم دقّت كنيم، يك روشى شايع به هنگام تعبير از جلوه‌هاى قدرت وكمال مى‌بينيم كه ابتدا به نفى، سپس اثبات وپس از آن، به فيض رسانى‌مى پردازد.

برخى از آيات، اين جلوه‌ها را از غير خدا مردود مى‌دانند وبعضى ديگر، آن را براى خداوند سبحان، اثبات مى كنند و دسته اى ديگر از آيات، به اعطاى اين قابليّت از طرف خداوند، به برخى از مخلوقاتش، اشاره دارند.

قرآن كريم، اين روش را- در هر سه مرحله- در مورد روزى، آفرينش، حاكميّت، مالكيّت و جان گرفتن (مردن)، به كار برده است. اين قانون در موضوع «شفاعت» هم جارى است.

آياتى كه شفاعت را از غير خداوند مردود مى‌دانند، مقصودشان منحصر دانستن كمال قدرت در خدا ونفى آن از غير اوست.

[١] - شعراء( ٢٦): ١٠٠.