به آن حضرت واگذار شده است و براى آن حضرت، خضوع وتسليم- به اين معنا- وجود ندارد وتنها چيزى كه هست اين كه مقام ومنزلتى به پيامبر (ص) اعطا شده است تا اين‌كه شفيع امّتش باشد.

آيه شريفه‌اى هم كه در مورد اين اشكال بدان استدلال كرده‌اند چنين مى باشد:

وَيَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلاء شُفَعَاؤُنَا ...[١].

در اين آيه، آن شفاعتى كه شرك و باطل است، همراه با پرستش بت و شاخه‌اى از آن است، به همين دليل بطلان آن اعلام شده است، ولى طلب شفاعت از پيامبر (ص) همراه با عبادت نيست تا باطل باشد.

علاوه بر آن، قانون صحت وبطلان بر اساس مشابهت صورى نيست؛ زيرا اگر چنين بود، پس بايد سعى وطواف وامثال آنها نيز از جمله جلوه‌هاى شرك شمرده مى‌شدند؛ چون مشركان هم اين اعمال را انجام مى‌دادند.

درباره آيه شريفه‌ وَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ[٢] گفتنى است كه پاسخ، همان جوابى است كه براى آيه گذشته داده شد و آن اين است كه: اين آيه موردى را شامل است كه دعا به شكل عبادت باشد و دعا كننده پروردگار، يا معبودى را مخاطب قرار دهد؛ از اين‌

[١] - يونس( ١٠): ١٨.

[٢] - قصص( ٢٨): ٨٨.