ابن تيميّه ومحمد بن عبدالوهّاب، اين اشكال را خاطر نشان ساخته واستدلال كرده‌اند كه: شكل دوّم از شرك در عبادت است، چرا كه كارى شبيه كار بت پرستان انجام داده كه مى‌گفتند:

... هؤلاء شفعاؤنا عند الله ....[١]

«اينها شفيعان ما نزد خدا هستند»).

وخداوند مى‌فرمايد:

... فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا.[٢]

«هيچ كس را با خدا نخوانيد».

«شفاعت» به اين معنا از قبيل شفاعت از غير صاحبش مى‌باشد؛ ونيز طلب شفاعت از مرده باطل است.

پاسخ: «شرك در عبادت» بر دو پايه استوار است:

الف: اعتقاد به تدبير وآفرينش در مورد كسى كه به عنوان معبود برگزيده شده است و يا اعتقاد به اين كه كارهاى آفرينش وتكوين به او واگذار شده‌است.

ب: براى كسى كه به عنوان معبود برگزيده شده است، خضوع وتسليمى دركار باشد كه گوياى پرستش آن معبود باشد.

در حالى كه در شفاعت، نه اعتقادى به قدرت ذاتى حضرت رسول (ص) در تدبير وآفرينش هست و نه اعتقادى به اين كه كارها

[١] - يونس( ١٠): ١٨.

[٢] - جن( ٧٢): ١٨.