در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٤ - شبهه پنجم
از حركت مىايستد؛ زيرا زندگى، جز به واسطه آنچه- به نظر برخى- شرك وباطل است، پا برجا نخواهد بود.
امّا آخرين سخنشان كه گفتهاند: «درخواست شفاعت از ميّت باطل است و درخواست شفاعت از پيامبر (ص) از اين قبيل مىباشد» سخنى بسيار سست است و اين با عقيده كسى كه به غيب ايمان دارد، تناسبى ندارد و تنها متناسب با كسىاست كه مادّه را خلاصه وجود و آخرين تعريف آن مى داند، در حالى كه ما اعتقاد نداريم وقتى كه كسى مرد ودر قبر گذاشته شد وسنگ لَحد را چيدند، همه چيز تمام شده باشد بلكه اعتقاد داريم كه حقيقت انسان، وابسته به روح او است و جسم، نمادّ مادّى اين حقيقت است ومرگ، تنها جسم را در برمىگيرد وبه اين حقيقت نمىرسد. اين مطلب، امرى است كه مربوط به همه انسانهاست، ولى روح انبيا و اولياى مقرّب الهى، داراى مقام و جايگاه ويژهاى است كه از حوصله فهم ما خارج است.
علاوه بر آن، ما از جسم، درخواست شفاعت نمىكنيم بلكه آن را از روحى مىخواهيم كه نمىميرد؛ از روح شخصيّتى مىخواهيم كه اشرف انبيا و فرستادگان است. و اگر رابطه ما با پيامبر (ص) رابطه با جسم ميّت باشد، پس سلام دادن ما در نمازهاى پنجگانه بر آن حضرت و شهادت وگواهى پيامبر (ص) براى ما واعمال ما، چه معنا خواهد داشت؟ در حالى كه قرآن كريم به اين حقايق تصريح نموده است.