همچنين هيچ اختلافى نيست كه اين لفظ از اجزاى قرآن نيست و همچنين به تنهايى، دعا يا تسبيح نيست، در اين صورت تلّفظ آن، در حكم آوردن كلمه‌اى در نماز است كه خارج از قرآن و تسبيح مى‌باشد.

و اگر گفته شود: اين لفظ، آمين گفتن براى دعاى سابق بر آن؛ يعنى قول خداى متعال: إهْدِنا الصِّراطَ الْمُستَقيم؛ ما را به راه راست هدايت بفرما، است، مى‌گوييم: دعا بايد با قصد باشد و كسى كه سوره فاتحه را در نماز قرائت مى‌كند، قصدش تلاوت است نه دعا و جايز است كه قرائت بدون قصد دعا باشد.

مخالفان ما قايل به اين شده‌اند كه تلفظ اين كلمه بر طبق سنّت است و هر نمازگزار مى‌تواند آن را بدون قصد دعا تلفظ كند و ما مى‌گوييم اگر بطلان استعمال آن براى كسى كه قصد دعا نمى‌كند، ثابت شد، بطلان آن در صورت قصد دعا نيز ثابت مى‌شود؛ زيرا كسى فرقى بين اين دو نگذاشته است».[١]

٣- شيخ طوسى‌

او مى‌نويسد:

«كلمه آمين در هر صورت، نماز را قطع مى‌كند؛ چه اين كه بلند، يا آهسته، در آخر سوره حمد، يا قبل از آن و به وسيله امام، يا مأموم تلفّظ شود».

او مى‌گويد:

[١] - الانتصار، سيّد مرتضى علم الهدى: ١٤٤.