«سپس سوره حمد و توحيد را قرائت مى‌كند و آن دو را با بسم‌الله الرحمن‌الرحيم شروع مى‌نمايد. تا اين كه مى‌گويد: و بعد از قرائت سوره حمد، آمين نمى‌گويد ...».[١]

٢- سيّد مرتضى علم الهدى‌

او مى‌نويسد:

«از جمله تمايزات اماميّه اين است كه: ذكر كلمه آمين را بعد از قرائت فاتحه ترك مى‌كند، در حالى كه فقهاى مذاهب ديگر، آن را سنّت مى‌دانند».[٢]

او در ادامه مى‌نويسد:

«دليل ما بر اين فتوا آن است كه: طايفه اماميّه اجماع دارند بر اين كه اين لفظ، بدعت و قاطع نماز و احتياط در ترك آن است؛ زيرا هيچ اختلافى در اين نيست كه اگر كسى اين لفظ، را ترك كند، گناهكار نيست و نمازش را باطل نكرده است بلكه اختلاف در گفتن آن است. كه اماميّه مى‌گويد: اين لفظ، قاطع نماز است و احتياط در ترك آن است.

[١] - المقنعه، شيخ مفيد: ١٤/ ١٠٤.

[٢] - المحلّى: ٤/ ٢٦٤؛ اللباب: ١/ ٦٩؛ الأم: ١/ ١٠٩؛ المجموع: ٣/ ٣٦٨؛ الفتاوى الهنديّه: ١/ ٧٤؛ المغنى، ابن قدامه: ١/ ٥٢٨؛ شرح فتح القدير: ١/ ٢٥٦؛ مغنى المحتاج: ١/ ١٦١؛ اختلاف العلما: ٤١؛ سنن ترمذى: ٢/ ٢٨.