آنگاه ركعت ديگرى را به همان صورت به جاى مى‌آورد، سپس هنگامى كه از ركعت دوّم برمى‌خاست، تكبير مى‌گفت و دستهايش را تا محاذى شانه‌هايش بالا مى‌آورد، همان طور كه در ابتداى نماز انجام داده بود، سپس اين كارها را در بقيّه نمازش انجام مى‌داد تا به آخرين سجده نماز مى‌رسيد كه مى‌بايست بعد از آن، نماز را سلام دهد. در حال برخاستن از اين سجده، پاى چپ را كمى به عقب مى‌كشيد و بر ران چپ خود مى‌نشست.

همه آنان گفتند: راست گفتى، رسول خدا (عليهماالسلام) همين طور نماز مى‌خواند)).[١]

امور زير، صحّت احتجاج به اين حديث را توضيح مى‌دهد:

١- تصديق ابوحُمَيد به وسيله تعدادى از بزرگان صحابه‌[٢] بر قوّت حديث و ترجيح آن بر ادلّه ديگر، دلالت مى‌كند.

٢- او فرايض و سنّتها و مستحبّات نماز را بيان كرده، ولى آمين گفتن را ذكر نكرده است. با اين حال، صحابه از او انتقاد و چيزى بر خلاف او ذكر نكرده‌اند، در حالى كه در صدد عيبجويى از او بوده‌اند؛ زيرا در ابتدا قبول نكردند كه او آگاه‌ترين آنان نسبت به نماز رسول خدا (عليهماالسلام) است، با اين حال همگى در آخر گفتند:

[١] - سنن بيهقى: ٢/ ١٠٥/ ح ٢٥١٧؛ سنن ابى داوود: ١/ ١٩٤/ باب افتتاح الصلاة، ح ٧٣٠؛ سنن ترمذى: ٢/ ١٠٥، ح ٣٠٤، باب صفة الصلاة.

[٢] - از جمله آنان: ابوهريره، سهل ساعدى، ابواسيد ساعدى، ابوقتاده، حارث بن ربعى و محمّد بن مسلمه بوده‌اند.