را بسته بود، سه بار با ترتيل گفت: سبحانَ ربّى العظيم و بحمدِهِ، سپس از ركوع برخاست و در حالى كه صاف و آرام ايستاده بود؛ گفت‌: سَمِعَ اللّهُ لِمَنْ حِمَده، سپس در حالى كه ايستاده بود، تكبير گفت و دستهايش را تا محاذى صورتش بالا آورد و پس از آن، به سجده رفت. او دستهايش را قبل از زانوهايش بر زمين گذاشت. در سجده سه مرتبه گفت: سُبحانَ رَبىّ الأَعْلى وَ بِحمدِهِ‌ و در اين حال، جايى از بدنش را بر جاى ديگر نگذاشته بود.

او بر روى هشت موضع به سجده رفته بود: پيشانى، دو كف دست، دو زانو، دو انگشت بزرگ پاها و همچنين بينى. اين مواضع هفتگانه از واجبات سجده است و گذاشتن بينى بر زمين از سنّت است، سپس سرش را از سجده برداشت و پس از آن كه كاملًا نشست، گفت: اللّه اكبر. در حال نشستن، روى پاى راست را بر كف پاى چپ گذاشت و بر ران چپ خود نشست و پس از اللّه اكبر، گفت: أَستغفِرُ اللّه رَبّى و اتوب اليه، سپس در همان حال نشسته، تكبير گفت و به سجده دوّم رفت و آن را همانند سجده اوّل به جاى آورد. او در حال ركوع و سجده هيچ يك از اعضاى بدن را بر عضو ديگر تكيه نداد و در سجده آرنجهايش را از بدن دور كرده و آنها را بر زمين نگذاشته بود، پس از آن كه دو ركعت نماز را با اين اوصاف به جاى آورد، فرمود: