در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٣ - امر اول توقيفى بودن عبادات
[بررسى حكم «آمين» گفتن در نماز از ديدگاه شيعه و سنّى]
امر اوّل: توقيفى بودن عبادات
نماز از عبادات است و در جاى خود ثابت شده است كه عبادات از جهت كم و كيف، ادا و قضا، وجوب و استحباب و اجزا و شرايط مربوطه، توقيفى هستند و بايد بر طبق آنچه شريعت مقرّر فرموده است، به جاى آورده شوند.
در اين صورت، خروج بدون دليل از آنچه پيامبر اكرم (عليهماالسلام) در كيفيّت نماز، ترسيم نموده است، تشريع محض و بدعت شمرده مىشود كه باعث بطلان عبادت است.
اين مسأله مورد اتّفاق نظر تمام مذاهب اسلامى است و هيچ اختلافى در آن ندارند.
مرحوم كاشف الغطاء مىنويسد:
«انجام عبادت، يا معاملهاى كه تكليف آن به شرع باز مىگردد، جايز نيست كه با استناد به مأخذ غير شرعى انجام گيرد، پس اگر كسى تكليفى را در اصول يا فروع، در عبادات، يا معاملات، بدون استناد به مأخذ شرعى انجام دهد و قصد او اين باشد كه افرادى از او پيروى كنند، يا اين حكم او باقى بماند، اگر بدون استناد به شرع، حكم كند، مخترع در دين شمرده مىشود و اگر با استناد به شرع،