او در بيان حكمت اين كار مى‌گفت: شبى همراه رسول خدا (عليهماالسلام) خارج شديم. در راه به مردى رسيديم كه اصرار داشت تا آن حضرت به درخواست او گوش فرا دهد. پيامبراكرم (عليهماالسلام) ايستاد و به عريضه او گوش كرد و سپس فرمود: اگر آن را ختم مى‌كرد، برآورده مى‌شد. يكى ازهمراهان سؤال كرد: آن را به چه چيزى ختم مى‌كرد؟ فرمود: به آمين. اگر او در خواستش را به آمين ختم مى‌كرد، برآورده مى‌شد». مردى كه اين سؤال را مطرح كرده بود، پيش آن درخواست كننده رفت و گفت: اى فلانى! درخواست خود را به آمين ختم كن و بشارت مى‌دهم كه در آن صورت، خواسته‌ات برآورده مى‌شود و اين لفظ پسنديده‌اى است. ابوداوود گفته است: مقرا، اسم يكى از قبايل حِمير است».[١]

سند اين روايات نيز مورد اشكال است؛ زيرا در سند روايت اوّل اختلاف شده است؛ از سويى حافظ در تلخيص گفته است: «سند آن صحيح است و دارقطنى آن را روايت صحيح دانسته است» و از طرف ديگر ابن قطان به آن اشكال كرده و گفته است: «حجر بن عنبس مجهول است».[٢]

[١] - سنن ابى داوود: ١/ ٢٤٧، كتاب الصلاه، باب التأمين وراءالامام، ح ٩٣٨.

[٢] - عون المعبود، شرح سنن ابى داوود: ٢/ ١٤٥.