«ابو على عبدالحافظ روايت كرده است: ابوحُميد ساعدى [به عدّه‌اى از اصحاب [گفت: من شما را از چگونگى نماز رسول خدا (عليهماالسلام) آگاه مى‌كنم. گفتند: چگونه؟ تو كه بيشتر از ما با او نبوده و قبل از ما همراهش نبوده‌اى؟! گفت: قبول دارم. گفتند: با اين حال، آنچه را مى‌دانى بيان كن. گفت: هنگامى كه رسول خدا (عليهماالسلام) مى‌خواست وارد نماز شود، دستهايش را تا شانه‌هايش بالا مى‌آورد، سپس تكبير مى‌گفت و پس از آن كه تمام اعضاى بدنش ساكت و آرام مى‌شد، قرائت را شروع مى‌كرد. پس از اتمام قرائت در حالى كه دستهايش را تا شانه‌هايش بالا مى‌آورد، تكيبر مى‌گفت، سپس به ركوع مى‌رفت و كف دستهايش را بر زانوهايش مى‌گذاشت. سپس بدون آن كه سرش را تكان دهد، بر مى‌خاست و سرش را بالا مى‌آورد و مى‌گفت: سَمِعَ اللّهُ لِمَنْ حمدَه، سپس دستهايش را تا شانه‌هايش بالا مى‌آورد و پس از آن كه تمام اعضاى بدنش معتدل و آرام مى‌شد، مى‌گفت: اللّهُ اكبر، سپس به سجده مى‌رفت در حالى كه دستهايش را از پهلوهايش دور مى‌كرد، سپس از سجده برمى‌خاست و پاى چپ را تا مى‌كرد و بر آن مى‌نشست. هنگام سجده، انگشتان پاهايش را باز مى‌كرد. سپس به سجده دوّم مى‌رفت. آنگاه از سجده برمى‌خاست و بعد مى‌گفت: اللّه اكبر، سپس پايش را تا مى‌كرد و بر آن مى‌نشست تا تمام اعضاى بدنش در حالت تعادل و آرامش قرار گيرد.