يا چيزى كه جانشين اين الفاظ شود و يا به عبارتى، ثبوت معاملات برخلاف احكام، جعلى و قراردادى است، نه توقيفى كه به وسيله شرع بدانها ملزم شده باشيم؛ بنابراين، اگر عبادات توقيفى باشند، اختراع در آنها جايز نيست و از آن جا كه نماز از عبادات است، اضافه كردن چيزى كه از طرف شارع وارد نشده است، باعث بطلان آن مى‌گردد.

پس از اين مقدّمه به بررسى كلمه «آمين» مى‌پردازيم كه مورد اختلاف واقع شده است.

آيا اين كلمه از الفاظى است كه ذكر آن بعد از قرائت سوره حمد شرعاً وارد شده؟ و اگر وارد شده آيا به صورت مستحب يا واجب؟ كه در صورت دوّم، ترك آن موجب بطلان نماز باشد.

امر دوّم: كيفيّت نماز در كتب صحاح‌

نظر شرع مقدّس در اين مسأله با مراجعه به رواياتى كه به بيان كيفيّت نماز پيامبر اكرم (عليهماالسلام) پرداخته روشن مى‌شود. با مراجعه به رواياتى كه در كتب صحاح نقل گرديده و چگونگى نماز رسول خدا (عليهماالسلام) را به تفصيل بيان كرده ملاحظه مى‌شود كه آن حضرت، كلمه «آمين» را بعد از حمد، تلفّظ نمى‌كرده است.

از جمله آنها حديث ابوحُميد ساعدى است كه تعدادى از محدّثين آن را روايت كرده‌اند و ما در اين جا آن را از سنن بيهقى نقل مى‌كنيم: