در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٩ - اول عدم تناسب با مقام نبوت

و مقصود از «فضل» به قرينه عبارت قبل از آن، «علم» مى‌باشد؛ چنان كه مى‌فرمايد:

... وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ.

«آنچه را كه نمى‌دانستى، به تو آموخت».

نماز و روزه از امور عبادى هستند و همانند جنگ و جهاد نيستند كه گاهى رسول خدا (ص) درباره آن به مشورت با اصحاب خود مى‌پرداخت. و مشورت آن حضرت (ص) با اصحاب به خاطر جهل به بهترين راه نبود بلكه براى به دست آوردن دل اصحاب بود؛ چنان كه خداوند مى‌فرمايد:

وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانفَضُّواْ مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ ....)[١]

«اگر خشن و سنگدل بودى، از اطراف تو پراكنده مى‌شدند، پس آنان را ببخش و براى ايشان استغفار كن و با آنان در كارها مشورت كن و هنگامى كه تصميم گرفتى، بر خدا توكّل نما».

آيا اين اهانت به دين نيست كه رؤيا و خواب بعضى از افراد عادى، منبع تشريع بعضى از امور عبادى بسيار مهم همانند «اذان» و «اقامه» باشد؟!

[١] - آل عمران( ٣): ١٥٩.