ثُمَّ أَشْفَقْتُ أَنْ يَلْتَبِسَ عَلَيْكَ مَا اخْتَلَفَ النَّاسُ فِيهِ مِنْ أَهْوَائِهِمْ وَ آرَائِهِمْ مِثْلَ الَّذِي الْتَبَسَ عَلَيْهِمْ. فَكَانَ إِحْكَامُ ذَلِكَ عَلَى مَا كَرِهْتُ مِنْ تَنْبِيهِكَ لَهُ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ إِسْلَامِكَ إِلَى أَمْرٍ لَا آمَنُ عَلَيْكَ بِهِ الْهَلَكَةَ. وَ رَجَوْتُ أَنْ يُوَفِّقَكَ اللَّهُ فِيهِ لِرُشْدِكَ وَ أَنْ يَهْدِيَكَ لِقَصْدِكَ فَعَهِدْتُ إِلَيْكَ وَصِيَّتِي هَذِهِ؛ آنگاه از اين امر بيمناک گرديدم که اختلافاتي که براي مردم در اثر هواهاي نفساني و انديشه‌هاي باطل پيش آمده و شبهه‌هايي را به وجود آورده و حقيقت را از ايشان (يعني مردم) پوشانيده براي تو نيز پيش آيد و امور را بر تو مشتبه سازد. از اين روي (چنين انديشيدم که) روشن کردي و استوار ساختن اين سخن (با ذکر دليل‌ها و برهان‌هاي کافي) تا تو در شبهه قرار نگيري، (اگرچه من از اينکه تو را از اين امر آگاه کنم، کراهت داشته باشم)[١] در نز من پسنديده‌تر از افکنده شدن تو در چيزي است که من از هلاک شدن تو در آن بيمناکم و از سالم بيرون آمدن تو از آن ايمن نيستم، با اين اميد که خداوند تو را در توجّه به اين سخنان و راهنمايي شدن به چگونگي دريافت آن توفيق دهد و تو را به راه راست هدايت فرمايد. پس از اين سخنان، اينک به تو عمل کردن به اين وصيّتم را سفارش مي‌کنم.

وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّ أَحَبَّ مَا أَنْتَ آخِذٌ بِهِ إِلَيَّ مِنْ وَصِيَّتِي تَقْوَى اللهِ وَ الْاِقْتِصَارُ عَلَى مَا فَرَضَهُ اللهُ عَلَيْكَ، وَ الْأَخْذُ بِمَا مَضَى عَلَيْهِ الْأَوَّلُونَ مِنْ آبَائِكَ، وَ الصَّالِحُونَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِكَ، فَإِنَّهُمْ لَمْ يَدَعُوا أَنْ نَظَرُوا لِأَنْفُسِهِمْ كَمَا

[١] . در بعضي از نسخه‌ها فعل کَرِهْتُ در جمله: ( فَکانَ اِحْکامُ ذلِکَ عَلي ما کَرِهْتُ ) به صورت مخاطب آمده است که در اين صورت، معني چنين خواهد بود: با اينکه تو از بيان اين مطلب اکراه داشته باشي.